Wat zijn de cyberdreigingen voor de Winterspelen?
In dit artikel:
Unit 42 van beveiligingsbedrijf Palo Alto Networks waarschuwt dat de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo volgende maand een aantrekkelijk doelwit vormen voor cyberaanvallen. Wereldwijde sportevenementen combineren veel waardevolle doelen — atleten, officials, sponsors en publiek — met kritieke infrastructuur en geopolitieke aandacht, waardoor aanvallers zowel staatsactoren als financiële cybercriminelen en hacktivisten kansen zien.
Historische voorbeelden illustreren de risico’s. Bij de Winterspelen in PyeongChang (2018) veroorzaakte de Olympic Destroyer-campagne, die naar verluidt door de Russische militaire inlichtingendienst GRU werd uitgevoerd, grootschalige disruptie: printen van tickets faalde, Wi‑Fi en publiekschermen vielen uit. De aanvallen hadden vooral tot doel verstoring en reputatieschade, niet primair datadiefstal of financieel gewin. Parijs 2024 kende vooral een piek in DDoS-aanvallen, en bij de uitgestelde Tokio-spelen waren er ook sabotagepogingen.
Unit 42 signaleert meerdere dreigingsscenarios richting Milaan-Cortina. Staatshackers kunnen uit politieke motieven verstoring nastreven — met name omdat sommige landen, zoals Rusland, nog uitgesloten zijn van deelname en spanningen hoog blijven — en mogelijk al langdurige infiltraties hebben voorbereid. Tegelijkertijd vormen ransomwaregroepen een reële financiële bedreiging: het onder druk zetten van mission‑critical systemen kan organisaties dwingen tot hoge betalingen. Hacktivisten vormen een derde risicogroep; zij kunnen gevoelige documenten openbaar maken of gericht teams en sporters aanvallen.
De gebruikte tactieken zijn grotendeels klassiek, maar verfijnd: phishing via e‑mail, QR‑codes, gespoofde Wi‑Fi, gecompromitteerde credentials, DDoS, en social engineering. Nieuwere middelen zoals deepfakes en gepersonaliseerde spear‑phishing maken aanvallen overtuigender. Daarnaast ontstaan kansen door de complexe organisatorische infrastructuur: honderden nationale bonden met eigen IT-systemen moeten koppelen aan centrale platforms, wat het aanvalsoppervlak vergroot. Ook nep-ticketsites, frauduleuze apps en kwaadaardige QR‑codes worden verwacht.
Tegelijkertijd zijn er duidelijke verdedigingsopties: proactief securitybeleid, AI‑gestuurde automatisering om responstijden te verkorten, gerichte SOC‑teams met minder ruis, en continue monitoring van apps, cloud en ontwikkelomgevingen. Unit 42 benadrukt dat, hoewel evenementen als de Spelen moeilijk te beveiligen zijn, bestaande maatregelen en volwassen beveiligingsprocessen veel incidenten kunnen voorkomen of beperken.