Review - The Legend of Zelda: Ocarina of Time - Prachtige remake van de beste Zelda-game

In dit artikel:

Nintendo brengt op 5 november een remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time uit voor de Nintendo Switch 2. De versie bouwt zeer trouw voort op het Nintendo 64-origineel uit 1998, maar voorziet de klassieker van volledig vernieuwde beelden, orkestrale muziek en diverse aanpassingen aan de besturing en gameplay. Daardoor oogt en speelt het avontuur volgens de review grotendeels als een moderne Zelda-game.

Ocarina of Time geldt als een mijlpaal omdat het de Zelda-reeks succesvol naar 3D vertaalde. Elementen als het vergrendelen van doelen, contextgevoelige acties, de dag-en-nachtcyclus en de zorgvuldig opgebouwde spelwereld beïnvloedden het ontwerp van latere actie-avonturengames. De remake laat zien dat de onderliggende ideeën nog altijd sterk zijn, al valt bij sommige verhaalelementen en spelmechanieken te merken dat de basis bijna dertig jaar oud is.

Het verhaal volgt Link, die vanuit Kokiri Forest op pad wordt gestuurd nadat de Great Deku Tree door een duistere macht is aangetast. Na zijn eerste avontuur ontmoet hij prinses Zelda, die vermoedt dat Ganondorf de Triforce in handen wil krijgen. Link verzamelt daarom de drie Spiritual Stones, waarmee hij toegang kan krijgen tot het Heilige Rijk. Daar vindt een belangrijke tijdsprong plaats: zeven jaar later ontwaakt Link als volwassene in een door Ganondorf veroverd Hyrule. Om het koninkrijk te redden, moet hij vijf tempels bezoeken en de bijbehorende Wijzen helpen ontwaken.

De remake verandert de verhaallijn, de personages en de volgorde van het avontuur nauwelijks. Wel zijn delen van de spelwereld opnieuw ingericht. Gebieden zien er anders uit en sommige verborgen voorwerpen liggen niet meer op hun bekende plekken. Daardoor kunnen ervaren spelers hun oude route niet overal zonder meer volgen. Voor nieuwkomers blijft het echter hetzelfde omvangrijke avontuur, met een combinatie van verkenning, puzzels, gevechten en het verzamelen van nieuwe vaardigheden.

Visueel is de sprong aanzienlijk. Alle omgevingen en personages zijn opnieuw gemaakt, in plaats van alleen opgepoetst. Kokiri Forest vormt een sfeervolle start met dicht groen, hutten en zonlicht dat door de bomen valt. Ook de tempels en andere locaties hebben een eigen uitstraling. Lichtbronnen zoals fakkels en explosies werpen een zichtbare gloed op de omgeving en op Link. Kleine details in kleding, bomen en andere objecten versterken de indruk van een zorgvuldig geproduceerde, hedendaagse game. De review noemt dit de indrukwekkendste titel die de recensent tot dusver op de Switch 2 heeft gezien.

De technische presentatie kent wel beperkingen. Gras wordt pas op korte afstand volledig gedetailleerd weergegeven en in het haar van personages zijn soms effecten zichtbaar die aan opschaling doen denken. In de dockmodus wordt het beeld met 1080p opgebouwd en naar 4K opgeschaald. Daarnaast zijn er korte laadschermen wanneer Link tussen gebieden reist. Die onderbrekingen duren niet lang, maar voelen volgens de review ouderwets aan in een relatief compacte spelwereld.

De belangrijkste scènes zijn voorzien van stemacteurs. Dat werkt goed en geeft ontmoetingen met onder meer de Great Deku Tree extra gewicht. Gewone gesprekken met andere personages zijn meestal niet ingesproken; soms begint een dialoog met gesproken tekst en gaat die daarna verder als geschreven tekst. De muziek is wel volledig vernieuwd. De oorspronkelijke composities van Koji Kondo zijn opnieuw gearrangeerd en door een symfonieorkest uitgevoerd, wat de sfeer volgens de beoordeling sterk ten goede komt.

Ook de besturing is aangepast. De camera kan vrij rond Link worden gedraaid en Link kan nu springen en rennen. In het origineel waren die mogelijkheden beperkter. Uitrusting wisselen gaat sneller dankzij directe knoppen, wat vooral handig is in situaties waarin Link regelmatig tussen verschillende soorten laarzen moet wisselen. De combinatie van rennen en rollen kan echter lastig zijn wanneer tegelijk de camera moet worden bediend. Dat probleem is op te lossen met extra knoppen op een Pro Controller of de Joy-Con 2 Charging Grip, maar in handheldmodus ontbreekt die praktische oplossing.

De ocarina blijft een centraal onderdeel van het avontuur. Link leert nieuwe melodieën die puzzels oplossen, verborgen routes openen, vijanden beïnvloeden en toegang geven tot snelle verplaatsing naar eerder bezochte tempels. De remake biedt bovendien de mogelijkheid om de melodieën met een instrument of via de microfoon te spelen. Dat is een aardige extra, maar volgens de review vooral een gimmick die waarschijnlijk niet iedereen langdurig zal gebruiken.

Het sterke spelontwerp van het origineel blijft de grootste kwaliteit. De speler wordt meestal zonder uitgebreide uitleg door Hyrule geleid. Personages en de omgeving geven subtiele aanwijzingen, terwijl puzzels vaak met visuele informatie en eigen inzicht moeten worden opgelost. De rol van jonge en volwassen Link is daarbij belangrijk: sommige problemen kunnen alleen in één van beide tijdperiodes worden aangepakt. Door in het verleden iets te veranderen, ontstaat soms in het heden een nieuwe mogelijkheid. Ook krijgt Link geleidelijk nieuwe vaardigheden, uitrusting en melodieën, waardoor de wereld steeds meer functies prijsgeeft.

De remake bevat daarnaast nieuwe hulpmiddelen om de voortgang te volgen. Een questlog houdt bij welke mogelijkheden Link heeft, terwijl een interactief overzicht het verhaal tot dusver verbeeldt. In een speciale ruimte kan de speler eerder verslagen vijanden opnieuw bevechten. Beide toevoegingen zijn volgens de review aardig om te bekijken, maar voegen weinig toe aan de kern van het avontuur.

De moeilijkheidsgraad is over het algemeen laag. Vijanden vormen zelden een grote bedreiging en eindbazen zijn meestal eenvoudig zodra hun aanvalspatroon of zwakke plek duidelijk is. De grootste uitdaging ligt daarom niet in het uitspelen van het verhaal, maar in het behalen van honderd procent. Daarvoor moeten spelers onder meer hartstukken en tientallen gouden skulltula’s vinden. Wie het origineel goed kent, zal bovendien weinig verrassingen in het verhaal aantreffen. Verhaallijnen en wendingen die in 1998 vernieuwend waren, zijn inmiddels bekend terrein in games.

Toch blijft de remake volgens de beoordeling meeslepend dankzij de combinatie van sfeer, muziek, vormgeving, personages en spelmechanieken. Voor spelers die Ocarina of Time al tientallen keren hebben uitgespeeld, biedt de game vooral herkenning en nostalgie, al kunnen aanpassingen soms vreemd aanvoelen. Wie het origineel nooit heeft gespeeld, krijgt juist een toegankelijke manier om een invloedrijke klassieker in gemoderniseerde vorm te ontdekken. De conclusie luidt dat de remake de reputatie van het origineel waarmaakt en ondanks enkele verouderde trekjes een sterke aankoop is voor Switch 2-bezitters.