Review - The Blood of Dawnwalker - Brutere versie van The Witcher

In dit artikel:

The Blood of Dawnwalker is het debuut van Rebel Wolves, de studio die werd opgericht door Konrad Tomaszkiewicz, voormalig gamedirector van The Witcher 3: Wild Hunt. De invloed van die game is duidelijk merkbaar: ook Dawnwalker is een openwereldactie-rpg met een hoofdverhaal, veel zijmissies en een grote nadruk op ontdekking. Toch ontwikkelt de game voldoende eigen identiteit, vooral dankzij de combinatie van menselijke en vampierachtige vaardigheden.

Spelerpersonage Coen raakt betrokken bij een conflict rond een door ziekte geteisterde samenleving. Nadat vampier Brencis zijn familie gevangenzet, wordt Coen zelf gebeten. Daardoor verandert hij in een Dawnwalker: overdag blijft hij menselijk, terwijl hij ’s nachts vampierkrachten kan gebruiken. Brencis wil zijn familie en andere gijzelaars na dertig dagen offeren tijdens een onbekende ceremonie. Die deadline vormt de belangrijkste verhaalmotor, al gaat het spel ook door wanneer Coen zijn familie niet op tijd redt; de gebeurtenissen nemen dan een andere wending.

Aanvankelijk kan de tijdsdruk streng aanvoelen, omdat quests en het leren van vaardigheden tijd kosten. In de praktijk blijkt er volgens de recensent echter voldoende ruimte om missies te doen en Coen voor te bereiden op de beslissende confrontatie. De speler moet wel opletten bij opdrachten die op een specifiek moment van de dag beginnen, omdat een onhandige keuze soms een volledig tijdsblok kan laten verdwijnen.

Coens ontwikkeling draait om drie vaardigheidsbomen: hekserij, zwaardvechten en vampirisme. Hekserij werkt overdag, vampierkrachten zijn alleen ’s nachts beschikbaar en zwaardvaardigheden kunnen altijd worden ingezet. De recensent koos vooral voor zwaardvechten en vampirisme. Die laatste categorie biedt de meeste bewegingsvrijheid, met onder meer teleportatie, muurbewegingen en later een transformatie in een snelle wolf. Daarnaast kan Coen zich ’s nachts herstellen door vijanden te bijten, waardoor genezingsmiddelen minder belangrijk worden. Wapens en andere eigenschappen kunnen eveneens verschillen tussen dag en nacht, waardoor de keuze van het tijdstip invloed heeft op de aanpak van opdrachten.

De gevechten gebruiken een toegankelijk systeem waarbij aanvallen en blokkades vanuit verschillende richtingen komen. Een zichtbare aanwijzing toont waar een vijand toeslaat; wie die richting goed verdedigt, kan direct terugslaan. Niet-blokkeerbare aanvallen moeten worden ontweken. Op de normale moeilijkheidsgraad maakt deze aanpak de meeste gevechten relatief eenvoudig, zeker wanneer de speler het verdedigingsritme beheerst. Een hogere moeilijkheid verwijdert de visuele aanwijzingen, waardoor de aanvalspatronen alleen nog uit de animaties moeten worden afgeleid. Dat zorgt voor meer uitdaging, al vindt de recensent de overgang daarheen vrij groot.

De meeste bazen vormen geen uitzonderlijk zware hindernis. De drie machtige handlangers van Brencis zorgen wel voor enkele van de lastigste gevechten, maar ook die confrontaties bereiken volgens de review niet het niveau van een typische soulslike-game. De bewegingsvrijheid en spectaculaire vampieraanvallen behoren tot de sterkste onderdelen van de gameplay.

Op verhalend vlak blijft de impact wisselend. Coen ontmoet veel personages, maar door de grote hoeveelheid namen en het onregelmatig terugkeren van sommige figuren ontstaat volgens de recensent weinig emotionele betrokkenheid. Daardoor voelen onder meer de romantische mogelijkheden minder betekenisvol aan. Het verhaal weet de speler aanvankelijk maar moeizaam te grijpen, maar wordt aantrekkelijker naarmate de wereld, de vaardigheden en de quests beter vertrouwd raken.

Ook technisch is de kwaliteit niet constant. De omgeving van Vale of Sangora bevat fraaie momenten met licht en bewegende natuur, maar grote delen van de bossen en berggebieden ogen volgens de review weinig onderscheidend. De gevechtsanimaties maken meer indruk dan de gezichtsuitdrukkingen en animaties tijdens gesprekken, die verouderd overkomen. Op de PlayStation 5 biedt de Performance-modus de prettigste spelervaring, omdat timing belangrijk is in gevechten. Toch blijven in beide grafische modi haperingen en soms stevige stotteringen voorkomen, ondanks patches die na de release zijn verschenen.

Daar staat tegenover dat de game de speler nauwelijks kunstmatig afremt. Coen kan zich als vampier en wolf snel door de wereld bewegen, grote sprongen maken en in de stad Svartrau muren passeren. Soms wordt de omgeving daarbij niet snel genoeg gedetailleerd weergegeven, maar de vrijheid blijft overeind.

De eindindruk is daardoor positief maar gematigd. Dawnwalker begint als een weinig overtuigende afgeleide van The Witcher, maar wint gaandeweg aan kracht dankzij het gevarieerde vechten, de bijzondere dag-nachtstructuur en enkele geslaagde opdrachten. De game mist de verfijning van een grotere topproductie en heeft duidelijk technische en grafische tekortkomingen, maar vormt desondanks een degelijk eerste project van Rebel Wolves voor liefhebbers van openwereldactie-rpg’s.