Review - Star Wars Galactic Racer - Burnout-makers leveren puike racegame af

In dit artikel:

Star Wars Galactic Racer is een snelle arcade-racegame van Fuse Games, de studio die werd opgericht door vijf voormalige kopstukken van Criterion Games. Die ontwikkelaars brachten ervaring mee uit onder meer Burnout en Need for Speed, terwijl ze via eerder werk aan Star Wars Battlefront ook contacten met Lucasfilm Games hadden opgebouwd. Het resultaat is een Star Wars-racer waarin hoge snelheid en spectaculaire botsingen centraal staan.

De speler kruipt in de huid van Shade, een racer die na de val van het Keizerrijk verwikkeld raakt in wedstrijden die door misdaadfamilies worden gecontroleerd. De campagne draait om de Galactic Racing League, waarin piloten racen voor vermaak en gokinkomsten. Het verhaal is niet bijzonder diepgaand, maar biedt wel een bruikbare structuur en enkele herkenbare Star Wars-momenten. Zo verschijnt Sebulba uit The Phantom Menace en komt ook podracing aan bod, hoewel pods in het universum officieel te gevaarlijk zijn voor reguliere races.

Aan het begin kiest de speler uit een landspeeder, speeder bike of skimspeeder. Elk voertuig heeft een eigen rijgedrag. Landspeeders zijn stevig en veelzijdig, speeder bikes zijn snel maar kwetsbaar en skimspeeders bewegen meer als kleine gevechtsvliegtuigen. De keuze bepaalt de speelstijl, maar geen van de voertuigen maakt winnen onmogelijk. Drift, bochtenwerk en acceleratie zijn belangrijk om snelheid op te bouwen.

Takedowns vormen de kern van de gameplay. Tegenstanders kunnen met een gerichte botsing tegen rotsen of andere obstakels worden gelanceerd. Dat levert niet alleen spectaculaire beelden op, maar kan ook een tijdelijke boost of andere voordelen opleveren. De actie doet daardoor sterk denken aan Burnout, al zijn de mogelijkheden minder uitgebreid dan in die reeks. De game laat na een zware botsing bovendien kort de veroorzaakte chaos zien terwijl het voertuig automatisch verder rijdt.

Een zwakker onderdeel is de rubberbanding. Achterblijvers krijgen geregeld extra snelheid om het gat naar de koplopers te dichten. Dat kan races spannend houden, maar het effect voelt niet altijd voorspelbaar. In sommige wedstrijden blijft het beperkt, terwijl een speler in andere situaties na meerdere crashes alsnog eenvoudig kan winnen. Daardoor wordt een overtuigende voorsprong soms tenietgedaan en voelt een nederlaag minder eerlijk dan gewenst.

De campagne heeft daarnaast roguelite-elementen. Shade begint met kwalificatieraces en probeert vervolgens een Tour uit te spelen. Daarvoor zijn League-tokens nodig. Die kunnen worden verdiend, maar ook verloren gaan, bijvoorbeeld in bepaalde races. Zodra de voorraad op is, eindigt de Tour. Tijdelijke upgrades, onderdelen, vaardigheden, bonussen van personages en een gekozen Racer Style helpen tijdens die poging, maar verdwijnen bij uitschakeling. Ervaringspunten en vrijgespeelde opties blijven wel behouden, waardoor volgende Tours geleidelijk makkelijker worden.

Spelers bouwen zo hun eigen combinatie van voertuigonderdelen en vaardigheden. Nieuwe mogelijkheden komen willekeurig beschikbaar na races of in de winkel, waardoor geluk een duidelijke rol speelt. Ook kunnen sidebets worden afgesloten en kost het verversen van het winkelaanbod in-game credits. Er wordt niet met echt geld gespeeld, maar het systeem leunt wel nadrukkelijk op gokken en willekeur. Een geslaagde combinatie kan een voertuig uitzonderlijk sterk maken, bijvoorbeeld door een Afterburner langer te laten werken of snel opnieuw te vullen. De campagne duurt ongeveer tien uur, afhankelijk van hoe vaak een Tour opnieuw moet worden begonnen.

Na de campagne zijn er arcade-races en scenario’s, maar die bieden volgens de beoordeling weinig extra context of variatie. De multiplayer is aantrekkelijker. Spelers kunnen losse races of een volledige Tour rijden, waarbij computergestuurde deelnemers het veld aanvullen. De verbinding werkt goed, wat belangrijk is bij wedstrijden op hoge snelheid. Daar staan beperkte mogelijkheden tegenover: eigen lobby’s, aangepaste regels, mapkeuze en lokale splitscreen ontbreken.

Technisch maakt de game een sterke indruk. Op consoles draait Galactic Racer stabiel op 60 frames per seconde; op de Xbox Series X wordt die snelheid goed vastgehouden. Een hogere framerate of ondersteuning voor variabele verversingssnelheid is niet beschikbaar. De planeten en voertuigen zijn gedetailleerd uitgewerkt en de banen hebben herkenbare Star Wars-elementen. Op Jakku wordt tussen wrakken van Star Destroyers gereden, terwijl op Crait rode sporen in het witte zout ontstaan. Crashes en takedowns zien er spectaculair uit, al herhalen de reacties van racers zich geregeld.

Niet alle banen zijn even overzichtelijk. In sommige grotten en grijze omgevingen is lastig te zien welke kant een bocht op gaat of welke rots een obstakel vormt. Daardoor ontstaan soms crashes die niet door een fout in het stuurwerk, maar door gebrekkige zichtbaarheid worden veroorzaakt. De baan leren kennen helpt, maar duidelijke markeringen ontbreken op enkele belangrijke plekken.

Ondanks die tekortkomingen wordt Star Wars Galactic Racer beoordeeld als een zeer geslaagde racer. De onvoorspelbare rubberbanding, beperkte multiplayer en onduidelijke bochten houden de game van perfectie af. Toch zorgen de hoge snelheid, de sterke takedowns, de afwisselende voertuigen en de herkenbare werelden voor veel speelplezier. Daarmee is de game niet alleen interessant voor Star Wars-fans, maar ook voor liefhebbers van actiegerichte racegames in de stijl van Burnout.