Review - Resident Evil Requiem - Spannend, afwisselend en prachtig
In dit artikel:
Resident Evil Requiem is het nieuwste hoofdstuk in Capcoms langlopende horrorreeks en combineert een sterk verhaal met twee totaal verschillende speelstijlen. In deze aflevering kruip je in de huid van FBI-agent Grace Ashcroft en van series bekend gezicht Leon S. Kennedy. Grace, dochter van Alyssa Ashcroft uit Resident Evil: Outbreak, begint haar zoektocht in het spookachtige Wrenwood Hotel omdat daar acht jaar eerder haar moeder om het leven kwam. Die verkenning eindigt met haar ontvoering door Dr. Victor Gideon; ze ontwaakt in Rhodes Hill, een psychiatrische inrichting waar ook Leon al snel arriveert. Leon jaagt op Gideon om een mysterieuze aandoening te begrijpen en te bestrijden die hij sinds de uitbraak in Raccoon City bij zich draagt.
Je hoeft eerdere Resident Evil-games niet gespeeld te hebben om het verhaal te volgen, maar nostalgische verwijzingen en korte flashbacks maken het voor fans extra bevredigend. Het plot is vol verrassende wendingen en langzaam opgebouwde spanning; de recensent raakte na enige gewenning volledig door het verhaal gegrepen en speelde tot de aftiteling door.
Het grote pluspunt van Requiem is de tweedeling in gameplay: de game voelt als twee verweven titels. Leon levert third‑person horror‑actie: hij heeft een arsenaal wapens, een bijl voor melee en kan direct de confrontatie aangaan. Grace brengt juist first‑person survivalhorror: kwetsbaar, sluipend en afhankelijk van inventiviteit en het verzamelen van munitie en craft‑materialen. Dat contrast werkt uitstekend en houdt de game fris; aan het begin speel je vooral als Grace, later neemt Leon vaker het voortouw. Capcom raadt standaard first person voor Grace en third person voor Leon, maar je kunt het cameraperspectief naar eigen smaak aanpassen.
De vertraging in beweging en cameravoering – typerend voor Resident Evil – blijft aanwezig en is soms wat traag, maar voelt passend bij Grace’ sluip‑approach. Kleine gameplaykritiekpunten zijn het ontbreken van handmatig schouderwisselen en een dekkingssysteem, wat met name bij gevechten tegen menselijke tegenstanders gemist wordt. Leon kan met zijn kill‑creditsysteem soms wat te machtig aanvoelen, maar dit voegt ook plezier en beloningsmechanismen toe. Na het uitspelen ontgrendel je een Insanity Mode en optionele mods (outfits, wapens), plus er is een raadselachtig geheim dat spelers sinds de release bezighoudt.
Audiovisueel zet Requiem hoge standaarden neer. De sfeer is beklemmend: geluiden, ademhaling van personages en subtiele effecten verhogen de spanning continu. Grafisch ziet de game er prachtig uit op hoge instellingen; pathtracing, hair strands en correcte reflecties maken omgevingen als straatjes in Wrenwood realistisch en indringend. De recensent testte op twee pc‑configuraties (onder meer een RTX 4090 met i9‑12900KS en een RTX 3080 Ti met Ryzen 7 5800X) en merkt op dat pathtracing alleen samenwerkt met DLSS als upscaler, wat soms visuele ruis kan geven. Het instellingenmenu is overzichtelijk en toont direct visuele voorbeelden van effecten, wat het finetunen van beeldkwaliteit en prestaties gebruiksvriendelijk maakt. De game oogt tijdens het spelen vaak beter dan statische screenshots laten zien.
Samenvattend levert Capcom met Resident Evil Requiem een sterke mix van verhaal, variatie in gameplay en indrukwekkende presentatietechnieken. De dualiteit tussen Grace’s claustrofobische stealth en Leons actiegerichte aanpak geeft diepgang en afwisseling; enkel kleine technische of ontwerpkeuzes steken schril af. Voor wie van narratieve horrorgames houdt is dit een aanrader — de recensent (Jurian Ubachs) noemt het een pareltje dat uitnodigt tot meerdere speelsessies en verwacht dat Requiem het beste is wat de RE Engine tot nu toe heeft laten zien. Capcoms titel is daarmee een van de opvallende releases in de serie die zowel nieuwe spelers als fans veel te bieden heeft.