Review - Marvel's Wolverine - Ouderwetse actiegame in een modern jasje

In dit artikel:

Marvel’s Wolverine van Insomniac vertelt een nieuw verhaal over James ‘Logan’ Howlett, waarbij bekende elementen uit de Marvel-comics opnieuw worden ingepast. De game grijpt terug op Wolverines traumatische verleden en op Team X, maar kiest daarbij een andere invulling dan eerdere verhalen. Nathaniel Essex leidt in deze versie een groep mutanten die onderdak zoekt. Zijn naam verwijst naar Mr. Sinister, al vervult hij aanvankelijk eerder een rol die doet denken aan Professor Xavier. De X-Men zelf maken volgens de makers geen deel uit van het spel, hoewel Team X duidelijke overeenkomsten met die groep vertoont.

Het verhaal vormt volgens de review het sterkste onderdeel van de game. Bekende personages krijgen nieuwe functies en onderlinge verhoudingen, terwijl de makers geregeld verwachtingen omdraaien. Mystique fungeert als een morele tegenpool en spiegel voor Logan, terwijl Sabretooth wordt neergezet als een nog gewelddadigere variant van Wolverine. Ook Jean Grey speelt een grote rol. Haar relatie met Logan is een belangrijk onderdeel van het verhaal en zorgt, samen met de vele plotwendingen en emotionele scènes, voor een opvallend dramatische ervaring. De campagne duurt ongeveer vijftien tot twintig uur.

De stemmencast draagt sterk bij aan die impact. Liam McIntyre geeft Logan een norse, gespannen en rauwe persoonlijkheid, ook al ontbreekt een Canadees accent. Krizia Bajos maakt indruk als Jean Grey en krijgt in de review bijzondere lof voor haar acteerprestatie. Troy Baker vertolkt Nathaniel Essex met zichtbaar plezier, terwijl ook Brett Gipson als Sabretooth wordt genoemd als belangrijke kracht van de cast. De personages en hun relaties worden bovendien ondersteund door gedetailleerde gezichtsanimaties.

De gameplay is in de basis een traditionele actiegame vanuit derdepersoonsperspectief. Wolverine kan aanvallen, springen, ontwijken, rollen en pareren, aangevuld met speciale bewegingen. In het begin zijn de mogelijkheden beperkt en voelen gevechten tegen standaardvijanden snel repetitief aan. Ook de besturing en vaardighedenboom bieden weinig vernieuwing: de voortgang is grotendeels vastgelegd en uiteindelijk worden vrijwel alle opties vrijgespeeld. Daarnaast verlopen klimmen, springen en bewegen in de eerste gebieden niet altijd soepel. Logan blijft soms achter objecten haken of voert een verwachte klimactie niet goed uit, waardoor het gevoel van controle tijdelijk vermindert.

Na enkele uren neemt de kwaliteit van de actie toe. Nieuwe speciale aanvallen maken gevechten afwisselender en kunnen via verbeteringen zowel sterker als spectaculairder worden. Het vechten ontwikkelt zich uiteindelijk tot een combinatie van harde mêleegevechten, beperkte sluipmogelijkheden en vaardigheden die doen denken aan andere moderne actiegames. Een Rage-systeem beloont het uitdelen en incasseren van schade en kan Logan in bepaalde situaties een tweede kans geven. De game bevat daarnaast passieve vaardigheden waarmee spelers hun aanpak enigszins kunnen aanpassen.

De eindbaasgevechten behoren tot de sterkere spelelementen. Tegenstanders zoals Omega Red en Lady Deathstrike vereisen dat spelers aanvalspatronen herkennen en op het juiste moment pareren, ontwijken of counteren. De gevechten zijn niet extreem frustrerend en sluiten vaak direct aan op het verhaal. Tijdens confrontaties vloeien gameplay en filmische scènes regelmatig in elkaar over, terwijl de persoonlijke banden tussen Logan en zijn tegenstanders voor extra dramatische betekenis zorgen.

In tegenstelling tot Insomniacs Spider-Man-games biedt Marvel’s Wolverine geen grote, vrij toegankelijke zandbak. De meeste levels zijn lineair en sturen spelers nadrukkelijk langs een vooraf bepaalde route. Dat geldt ook voor achtervolgingen, klimpartijen en andere verplaatsingsscènes. Twee grotere, semiopen gebieden geven later wel meer ruimte en zorgen ervoor dat de beperkingen minder zwaar aanvoelen. Verzamelobjecten en aanvullende uitdagingen zijn aanwezig, maar voegen volgens de review weinig inhoudelijks toe. Ze sluiten meestal aan bij thema’s als Logans geheugen en herinneringen; zo zijn er kostuummaterialen en whiskyflessen die verwijzen naar gebeurtenissen uit zijn verleden.

Technisch maakt de game op de PlayStation 5 een sterke indruk. In de standaard prestatiemodus draait het spel doorgaans soepel op 60 beelden per seconde en zijn er nauwelijks laadtijden. Vooral de twee grotere gebieden zijn gedetailleerd uitgewerkt, met veel verwijzingen naar de bredere Marvel-wereld. Gezichten, huiddetails en animaties behoren tot de visuele hoogtepunten. De belichting is minder overtuigend: overdag kan het beeld te fel zijn en ’s nachts juist te donker. De kwaliteitsmodus levert zichtbare verbeteringen in reflecties, maar verlaagt op een standaard-PS5 de soepelheid aanzienlijk. Op een PS5 Pro zijn extra beeldmodi beschikbaar.

De eindconclusie is dat Marvel’s Wolverine vooral overtuigt als verhalend en filmisch avontuur. De actie begint eenvoudig, de route door de wereld is beperkt en sommige technische onvolkomenheden halen aanvankelijk de vaart uit het spel. Naarmate vaardigheden, locaties en verhaallijnen zich uitbreiden, wordt de ervaring echter spectaculairder en meeslepender. Voor spelers die vooral vernieuwende gameplay of vrijheid zoeken, blijft de game conventioneel. Wolverine- en Marvel-fans krijgen daarentegen een emotionele campagne met sterke acteerprestaties, verrassende interpretaties van bekende personages en spectaculaire overgangen tussen spelen en filmische scènes.