Preview - The Legend of Zelda: Ocarina of Time - Eerste indruk van een prachtige remake

In dit artikel:

The Legend of Zelda: Ocarina of Time geldt al jaren als een van de hoogst gewaardeerde games ooit. Toch had de auteur van deze preview de klassieker uit 1998 nooit gespeeld. Zijn spelervaring lag vooral bij Sega, PlayStation en Xbox; pas later kwam hij via de Nintendo Switch met Zelda in aanraking. Wel speelde hij Breath of the Wild en Tears of the Kingdom. Juist als relatief onervaren Zelda-speler testte hij in Frankfurt de remake voor de Nintendo Switch 2.

Tijdens een speelsessie kreeg hij drie delen voorgeschoteld: het begin in Kokiri Forest, Hyrule Field met Castle Town en de volledige Forest Temple, inclusief het gevecht met de eindbaas. De remake houdt het verhaal, de locaties en de algemene opbouw van het origineel nauw aan, maar voorziet die basis van volledig vernieuwde graphics en modernere spelmechanieken.

Vooral de beeldkwaliteit maakte indruk. Kokiri Forest oogt rijk en levendig dankzij de belichting, gedetailleerde omgeving en bewegende kleding en haren van Link. Ook Castle Town is sfeervol uitgewerkt, met drukke pleinen, verzorgde winkels en opvallende personages. Daar staan enkele technische tekortkomingen tegenover. Op Hyrule Field verschijnt gras pas op korte afstand volledig, terwijl verre delen van de omgeving weinig detail tonen. Sommige texturen, zoals takken in een tunnel, steken daardoor minder gunstig af tegen de rest van de wereld.

De remake voegt gedeeltelijke stemacteerprestaties toe. Belangrijke scènes zijn ingesproken, onder meer door de Great Deku Tree en de uil Kaepora Gaebora. Buiten die scènes blijven de meeste personages tekst tonen met de bekende algemene geluiden. Dat voelt volgens de auteur als een gemiste kans, al belemmert het de spelervaring niet.

Nintendo heeft ook de besturing aangepast. Link kan rennen en springen, waardoor het tempo hoger ligt en sommige puzzels anders werken dan vroeger. Daarnaast kan de speler de camera vrij rond het personage draaien. Dat speelt moderner en prettiger, maar vraagt mogelijk meer van spelers die minder vertrouwd zijn met gelijktijdige besturing van personage en camera.

De Forest Temple leverde de meest overtuigende ervaring op. Daar moet Link vier Poe Sisters opsporen om toegang te krijgen tot het baasgevecht. De tempel combineert verkenning, gevechten en uiteenlopende puzzels, zoals het verschuiven van blokken en het beïnvloeden van kamers door schakelaars te bedienen. De vijanden vormen weinig problemen; de uitdaging komt vooral uit het vinden van de juiste route en oplossing. Toch voelen de raadsels volgens de schrijver logisch aan, zonder dat het spel voortdurend uitlegt wat er moet gebeuren.

Ook de ocarina blijft een belangrijk onderdeel. Link kan melodieën spelen om gebeurtenissen in de wereld te beïnvloeden. In de remake kan de speler die melodieën bovendien tegen de controller neuriën of zingen, al was die functie tijdens de sessie niet getest.

Het gevecht met Phantom Ganon bestaat uit meerdere fases. De baas verschijnt vanuit schilderijen en vuurt aanvallen af die Link met zijn zwaard kan terugkaatsen. De snelheid loopt daarbij op, maar de tegenstander blijkt uiteindelijk snel te verslaan. Dat past bij de algemene indruk dat de remake vooralsnog niet bijzonder moeilijk is. De puzzels en het tempo zorgen desondanks voor voldoende plezier.

De speelsessie overtuigde de auteur, ondanks zijn gebrek aan eerdere liefde voor Zelda, om de remake zelf verder te willen spelen. Volgens hem bezit Ocarina of Time een eigen sfeer die hij niet op dezelfde manier herkende in de twee recente Zelda-games. De remake verschijnt op 5 november, exclusief voor de Nintendo Switch 2.